KARDEŞLERİMİN MEZARI BAŞINDA

Benim de defnedilecegim muhakkak olan mezarlığımızı ziyaret eder, ölmüşlerimle içimden konuşurum.

Bu mezarların içinde daha çocuk yaşlarında toprağa giren dört kardeşim de var. Aydın, Fıtrat, Âdil ve Şevki.

İlk üçünü hatırlayamıyorum, yalnız iki buçuk yaşında ölen Şevki’nin beşik toprağını getirdiğimi hatırlıyorum. Ölümünden bir yıl önce 1952’de çekilmiş bir aile fotoğrafinda da yer almış.

70 YIL SONRA DİKİLEN MEZAR TAŞLARI

Bu çocukların mezarları bir betonla çevrilmiş olmakla birlikte mezar taşları yoktu. Kendimizle hesaplaşarak “Bu nasıl kardeşlik böyle!” dedik. Doğum ve ölüm tarihlerini saptamaya çalışarak mezar taşlarını diktik.

Bu kez, anne ve babamızın yanında, sanki onların şefkatli kolları arasında sonsuz uykularındaki kardeşlerimin mezarları önünde el bağladım ve dedim ki:

“Ah sevgili kardeşlerim! Talihsiz kardeşlerim!

Dünyanın açgözlü büyük cani ve katillerin milletleri birbirine kırdırdığı İkinci Dünya Savaşı yıllarında Ceyhun dedenizin (Ceyhun Atıf Kansu) sizin gibi köylü çocukları için ‘Kızamık Ağıdı’nı yazdığı şartlarda bedenleriniz bu salgına dayanamadı.

Anamız, o yıllarda ‘savlur’u, yani sağılır ineği, kömüşü, koyunu olan ailelerin çocuklarının yaşadığını söylerdi.

SOSYALİZMİ ÖĞRENDİK

Sevgili, talihsiz, masum kardeşlerim!

Sizler öldükten on, ön beş yıl sonra, bütün yasaklamalara rağmen insanlığın yarattığı en âdil, insancıl felsefesi olan sosyalizm düşüncesi köyümüze de ulaştı. Ülkemizin milyonlarca genci, işçisi, köylüsü gibi kardeşleriniz Erol, Fatma, Zeki, Ayhan, sosyalizmi benimsedi. Her evin ‘savlur’u olsun, kimse açlık çekmesin, emek en yüce değer sayılsın diye mücadele etti. En büyük ablanız 84 yaşındaki Feride de başka bir yoldan, beş vakit namazının yanına beş vakit daha katarak bütün insanlığın iyiliği için dua ediyor.”

Bu sözlerimle kardeşlerime hesap verdikten sonra kafamda öte dünyaya değil, bu dünyaya ait bir yığın sorunla mezarlıktan sessizce ayrıldım.
(Beyceli, 2 Ekim 2018)